دلنوشته های مهربانو از آشنایی تا جدایی

خاطرات ده سال زندگی مشترک ، با پدر دخترکم ... این با ارزش ترین میراث من برای اوست

در اینجا بخوانید 

۳۲ سال پیش

نورهای تیز روی سقف سالن ، چشممو میزنه. سرمو تکیه دادم به بالشتک صندلی و چشمامو آروم بستم. میتونم تجسم کنم که الان فریبا جون با کاردک مخصوص پهن کردن موم که سرش یه قلنبه موم چسبیده داره میاد سمت صورتم ، آهاااان ... داغی موم  و پخش کردنش رو روی گونه هام حس میکنم . فریبا جون مثل همیشه میگه: داغ نیست که؟ گفتم: یکمی داغه ولی عیبی نداره ، از بیرون اومدم پوستم سرده برای همین داغ بنظرم میاد.

لایه های موم رو یکی یکی چسبوند و بعد از صورتم کند و دور انداخت. بعد موچینش رو برداشت و با نوک نیزش ، سریع و فرز موهای اضافه ابروهامو گرفت و شونه کرد و با یه قیچی کوچیک و ظریف دورش رو هم صاف و مرتب کرد ... چجوریه که اگر کل موهای صورت و ابروهامو جمع کنی شاید یک گرم هم نشه ، ولی وقتی کار تموم میشه انگار یه وزنه چند کیلویی از روی صورتت برداشته شده!

چه شباهت نزدیکی دارن با بعضی از ادمای زندگیمون

آرمین رو هم که میخواستم از زندگیم جدا کنم ، انگار رفته بود توی گوشت، سخت بود اما کنده شد.

به قسمتای خوب اصلاح رسیدم . فریبا جون چند قطره از روغن خوشبویی رو ریخت روی صورتم و شروع کرد به ماساژ دادن انگشتاش مثل پنچه های نرم گربه هام روی صورتم میچرخیدن و حس ارامش و سرخوشی بهم میدادن ، از پیشونی به سمت شقیقه ها ... از گودی زیر چشم تا انتهای گونه ...ماساژ اطراف بینی و آشنایی کف دستها با زیر چانه و ضربه های نرم و پی در پی روی پیشانی و سراسر صورت .. چه خوبه .. از آرمین جدا شدم و مدتیه کلا سروکله ش تو زندگیمون پیدا نمیشه ، من و مهردخت با هم خوشیم . میرم اداره و میام و خرید میکنم و میپزم و میسابم و به درس های مهردخت میرسم و با هم کاردستی درست میکنیم و کارتون میبینیم و پارک و خانه نمایش کودک و ....  کاش فریبا نگه مبارک باشه، کاش مجبور نباشم چشمامو باز کنم .. آخ انگار آخراشه .. یه جوری آخرشو ماساژ میده که میفهمم داره تموم میشه .

 گفت: مبارکت باشه عزیزم . 

من با بی میلی چشمامو   کمی باز کردم ، نورهای تیز روی سقف سالن ، چشممو میزنه. سرمو از بالشتک صندلی  جدا کردم حالا چشمامو کامل باز کردم .

 فریبا داره برام قبض مینویسه و من درحالی که اصلا خوشحال نیستم ، لبخند فراخی میزنم و میگم: دستت درد نکنه ، همه ش یه طرف ، این آخرش یه طرف . 

لخ لخ کنان میرم سمت صندوق و کارتمو میدم به خانم صندوقدار با لبخند میگه : مبارکت باشه عزیزم  رمزت رو وارد کن لطفا. کارت رو پس می گیرم . از  سه هفته پیش ۲۰۰ تومان گرون تر شده . 

میگم: خانما همگی خسته نباشید خدا نگهدار. 

از در خروجی سالن اومدم بیرون . باد سرد زد توصورتم . برای بار هزارم  چمدون های مهردخت  رو وزن میکنیم . خونه خلوته . همه جا ساکته . من و مهردخت عین ده روز پیش به این طرف بغل هم میخوابیم . سفت به هم چسبیدیم . رد اشک صورت هردومون رو خیس کرده . میگم: بیداری مامان؟ میگه : آره . 

تامی و تیلی هر دو روی لحاف و زیر پامون نشستن . 

از جا پاشدیم دیگه باید آماده شیم بریم فرودگاه .... 

سوییچ رو  از کیفم در آوردم ، یه گربه ملوس نشسته رو کاپوت ماشینم و با آفتاب کم رنگ خودشو گرم میکنه . گفتم : کوچولو  بیا بهت غذا بدم . 

صورتم رو تو آینه ماشین میبینم . گُله گُله قرمزه .. جای وکس و موچین روش مونده .. مهم نیست مردم همین شکلی  منو ببینن. 

رسیدم خونه ، تیلی و تامی اومدن استقبالم ، خونه ساکته ، مهردخت یکسال و یکماه و یازده روزه رفته رُم . دلم تنگه . امروز ۱۹ آبانه .  ۳۲ سال قبل هم یه همچین روزی آرایشگاه بودم . این چه کاری بود کردی دختررر ؟؟ آررره میدونم ثمره اون ازدواج مهردخت بود ، شکر بودنش . ولی اون ازدواج یه اشتباه بززررررگ بود. 

 پینوشت:۳۲ سال پیش در چنین روزی ....

ارادتمند شما دوستان، مهربانو

سلام عزیزانم ، امیدوارم همگی خوب باشید. 

راستش هیچ خبری از لاتزیو ( اداره بورسیه)نشده . مهردخت دوباره ازشون وقت گرفته بره ببینه چی شد، که برای ۱۰ نوامبر بهش وقت دادن . 

همین امروز هم سررسید پرداخت شهریه دانشگاهشه و بالاخره باید این پول رو بده . 

به تازگی  یه یخچال ایستاده صنعتی خریدم و در جهت ارتقای کار قنادیم ، تصمیم گرفتم کیک و شیرینی ها رو بصورت روزانه هم تولید کنم برای عزیزانی که از قبل چیزی سفارش ندادن و یا هوس میل کردن دارن یا ناگهانی تصمیم می گیرند مهمونی برن یا مهمون براشون میرسه . من عاشق تماس هایی هستم که میخوان عزیزشون رو سورپرایز کنند و معمولا هم دوستانی که از ایران یا شهر عزیزانشون دور هستند این سفارش ها رو میدن، من با کمال میل از صفر تا صد کارهاشونو میپذیرم ، حتی  میرم به درخواست خودشون دسته گل میخرم و همراه کیک یا شیرینی شون ارسال میکنم ، معمولا هم بهم میگن جمله زیبا و بسیار با اجساسی از طرفشون روی کارت مینویسم . 

باور نمیکنید اگر ذوقم بیشتر از شما نباشه ، کمتر هم نیست. تصور لحظه ای که عزیزی از عزیز راه دورش هدیه میگیره خیلی زیباست 

به همین مناسبت حسابی سر خودمو شلوغ کردم و مرتب دارم پخت و پز میکنم یا جواب روستان رو برای سفارش میدم و تولید محتوا میکنم 

اما انقدر دلم براتون تنگ شده بود که گفتم بیام یه سلامی بدم . به خودم گفتم خجااالت بکش ززن ، تو که کلی دوستانت رو امیدوار کردی کار مهردخت زود درست میشه الان باید بری یه آپدیت بدی، هرچند که خیلی دوست داشتم بیام بگم همه  چی درست شد. 

دیگه اینکه سلامتیتون آرزومه ، فعلا خبری نیست جز اینکه خیلی دوستتون دارم 

این روزها

دوستان نازنینم، در خلال این ۲۱ سالی که مینویسم و همراهیم میکنید، محبت و حمایتتون بارها شامل حالم شده. از روزهای شاد موفقیت های خودم در زندگی مثل ورود به دنیای شیرین قنادی یا بازنشستگیم از اداره گرفته تافارغ التحصیلی های  مهردخت از مدرسه و ورود به دانشگاه تا روزهای سخت جراحی و بیماری برای خودم و تک تک اعضای خانواده شمعدانی . بار دیگه ، با مهاجرت تحصیلی مهردخت به ایتالیا و چالش های فراوونی که دچارش بودیم ، این رفاقت و همدلی رو درحقم تموم کردید، چه اینجا و چه از طرق دیگه محبتتون رو با پیام های سرشار از لطفتون بهم نشون دادید و من رو بیشتر از قبل به خودتون نزدیک و وابسته کردید. 

یکی از بزرگترین اندوخته های معنوی من، رفاقت بی الایش و صمیمی شماست. امیدوارم لایق  باشم که تا نفس میکشم ،همون مهربانویی که هستم بمونم . 

****

دیروز سه شنبه بود و مهردخت از لاتزیو دیسکو (اداره  بورسیه استانی) وقت داشت که بره ببینه چرا قسط دوم بورسیه ش پریده و چه راهی برای درست کردن این مشکل هست. 

تو این مدتی که گذشت متوجه شد که کارشناسای اونجا به انگلیسی مسلطند و نیاز نیست حتما کسی رو که زبان ایتالیایی خیلی قوی داره با خودش ببره، بنابراین تصمیم گرفت که تنهایی بره .  یه مورد دیگه هم این بود که همون روز هفتم اکتبر که متوجه این موضوع شد برای لاتزیو تیکت فرستاد که  توضیح بدید چرا مشمول قسط دوم بورسیه سال اول نشدم و متاسفانه  به تیکتش هیچ جوابی ندادن . 

به هر حال دیروز پاشد طبق وقت قبلی که گرفته بود رفت اونجا .

 بعدا گفت : که خانم کارشناسی که من پیشش رفتم خیلی خوشرو و مثبت بود بهم گفت این مشکل از طرف ما بوده  و درست میشه. گفتم : ممکنه برام کامل توضیح بدید که یعنی چی؟ چه مشکلی بوده؟ خانمه گفته : شما جواب این سوال رو اشتباه دادید ولی کوتاهی از سمت ما هم بوده و نباید بورسیه ت صفر میشده . گفتم: الان باید چکار کنم ؟ اونم گفته: شما هیچ کار ، من الان پرونده ت رو میفرستم برای همکارام تا بررسی بشه و مشکل رو حل کنند . گفتم : چرا جواب تیکت رو نمیدین؟ گفته : اونم میگم که انجام بشه !

مهردخت دیده هیچ جواب مستندی دستشو نگرفته ، گفته ممکنه دوباره برای من توضیح بدید شاید من درست متوجه نشدم؟ اونم شروع کرده دوباره همینا رو گفتن . 

گفت: مامان برای این بهش گفتم دوباره بگو که حرفاشو ضبط کنم که یه مستندی بالاخره دستم باشه . 

البته دیشب یکی از دوستانم گفت : ضبط کردن صدابدون اجازه صاحب صدا ، کار قانونی نیست و به مهردخت بگو جایی نفرسته صدا رو شاید دردسر بشه . 

به مهردخت که گفتم ، گفت: نه نمیفرستم ، الانم نمیدونم چرا ضبط کردم انگار میخواستم یه چیزی داشته باشم که اینجوری بهم گفت . 

گفتم : وااای مهردخت چقدر خوشحال شدم اصلا انتظارشو نداشتیم بگه درست میشه . 

گفت : ولی مامان من الانم خوشحال نیستم چون حس میکنم خانم مهربونی بود و میخواست منو ناامید نکنه و در واقع گذاشتم سر کار !

گفتم : عوااا این چه حرفیه مهردخت ، مگه خونه خاله رفتی که خانمه دلش نیاد ناامیدت کنه، از تو این حرف بعیده ها!!! داری  یک ساله تو رُم زندگی میکنی، میدونی اونا با کسی تعارف ندارن ، رفتی یه محیط اداری اونم لاتزیو بعد این چه حرفیه ؟ 

اگر قرار بود درست نشه یک کلام میگفت. خانم براساس جوابی که اینجا دادی ما تو رو دانشجوی اینترنشنال حساب نکردیم و بورسیه ت صفر شد ، خداخااافظ. 

من امیدوارم و بنظرم روزنه امیدی باز شده . 

گفت : نمیدونم ، اتفاقا بهش گفتم : چقدر زمان میبره ؟ گفت : نمیتونم تایم مشخصی بهت بگم .

 گفتم: بفرما . رودربایستی نداره که . 

گفت: آخه مامان یعنی چی که شما اشتباه کردی ولی ما هم کوتاهی کردیم؟؟ اینا دنبال بهانه ن که بورسیه رو ندن . گفتم : ببین مهردخت با همه این حرفا یه شرح وظایفی، چیزی هم هست حتما. من فکر میکنم چون طبق بررسی های خودت این اشتباه پر تکراره و قبلا هم خیلی ها به همین دلیل مبهم بودن سوال تو فرم اشتباه کردن و بورسشون رو از دست دادن ، اینا اومدن یه مرحله اضافه کردن و دستور گرفتن که درصورتیکه کسی طبق مدارک دانشجوی خارجی بود وجواب  این سوال رو نوشت صفر که منطقی به نظر نمیاد جواب درستی باشه ، باید یه مرحله دیگه ازش بپرسید که شما قبلا اعلام کردی دانشجوی خارجی هستی و نیاز به بورسه داری ، الان میگی خانواده ت با تو توی ایتالیا هستن، آیا جواب خودت رو تایید میکنی؟ یا خیر؟ 

و اینا این کار رو نکردن و برای همین میگه کوتاهی از جانب ما هم بوده . 

چکارداری الان انقدر منفی بافی میکنی؟؟ 

خلاصه تا اینجای کار، به این صورت پیشرفته . امیدوارم زودتر به نتیجه برسه حالا هر نتیجه ای، چون بلاتکلیفی از شنیدن جواب نه خیلی بدتره . 

****

دیشب تولد مژگان جون( مراقب و همراه مامان و بابا بود) هفته پیش با مینا رفتیم یه کت خوشگل و سبک بعنوان هدیه براش خریدیم، یه کیک هم درست کردم و بابا و بردیا هم قرار شد هدیه شون رو نقدی بدن. 

طرف های ظهر بابا به مژگان جون گفته بود،عصر دوتا از دوستای قدیمی من میخوان بیان دیدنم ، ببین میوه و وسایل پذیرایی اگر چیزی کم داریم تهیه کنم . 

مژگان جون هم گفته بود شامی، عصرونه ای چیزی تهیه نکنم باباجون؟ 

 ما نظرمون این بود که برای شام اونجا نباشیم ، چون خود مژگان به زحمت میفتاد و متاسفانه همیشه وقتی با هم هستیم کار به جنگ و گیس کشی میکشه و مژگان نمیذاره دست به چیزی بزنیم . بابا عباس شکمو هم گفته بود که حوصله داری از اون پیتزا خوشمزه هایی که برای من درست میکنی، درست کنی؟ 

مژگان هم گفته بود بله ، حتما .. سالاد هم درست میکنم . 

بابا خان هم گفته پس ۶ تا باشه لطفا. مژگان گفته چرا ۶ تا گفتید که ۲ تا مهمون دارید ۴-۵ تا کافی نیست؟ بابا دیده داره سوتی میده گفته : بذار زیاد باشه فردا خودم میخورمشون

خلاصه من و مینا و سینا، همراه نسیم و بردیا کیک و دوربین گوشی به دست ،رفتیم پشت در واحد مامان اینا و درزدیم و مژگان رو غافلگیر کردیم . شب خیلی خوبی بود دور هم . کلی هم عکس یادگاری انداختیم . 

مژگان طفلی میگفت تند تند کیک بخوریم جمع کنم الان مهمونای بابا میرسن . 

گفتیم: مهمونای بابا ما بودیم دختر و خیلی عجیبه که بابا تونست خودشو نگهداره و سورپرایز رو خراب نکنه. 

*****

مژگان جون گفت قوی روی کیک رو بعنوان یادگاری نگه میدارم. آهان راستی بعدا تصمیم گرفتم دور کیک رو هم پاپیون بزنم . 

امیدوارم حال دل همه تون خوب باشه . میدونید که خیلی دوستتون دارم؟

بورسیه سال دوم، قسمت ششم (آخر)

چندساعت بعد به علی پیام دادم و از اینکه انقدر معطلش کردم تا مدارک رو رسوندم عذرخواهی کردم و براش آرزوی سفر خوبی همراه با اقامتی خوبتر در ایروان کردم . جواب داد که : مهم رسیدن بود که خدا رو شکر مدارک رسید . سفر من هم به موقع انجام شد و من روز سوم اکتبر میرم رُم . 

فقط بدیش این بود که ساعت ۱۲ شب میرسید و مهردخت که سوم آف بود ،نمیتونست بره مدارک رو تحویل بگیره . خلاصه اینکه فردا شبش ، ساعت ۸ بعد ار تعطیل شدن محل کارش به سمت خونه علی حرکت کرد، متاسفانه خونه علی خیلی دور بود و علی لطف کرده بود و گفته بود منم همزمان با مترو میام سمت تو و یه جایی مابین راه همو میبینیم که میخوای برگردی خونه ، خیلی اذیت نشی . 

خوشحال بودیم که همه چیز آماده ست تا مهردخت روز هفتم طبق وقتی که از قبل گرفته بره اداره کف، شعبه کَوور که اواسط روز پنجم اکتبر متوجه شد، امسال اجباره که مدارکی که از ایران ارسال شده حتما باید بره کنسولگری ایران در رُم و اونجا هم تایید بشه و بعد بره اداره پرفتورا  اونجا ۱۶ یورو تمبر بابتش باطل بشه و بعد کف قبول میکنه مدارک رو تحویل بگیره . 

دوباره افتادیم به چه کنم، چه کنم !!! کنسولگری از ساعت ۹ صبح مشغول به کار میشه و پرفتورا هم که یه اداره ست در جایی خیلی دور از مرکز شهر و اونم ساعت ۹ صبح مشغول میشن و تا ۱۱ هم بیشتر کار نمیکنند . و اتفاقا درستش اینه که از قبل برای پرفتورا وقت بگیری، خوشبختانه  میشه بی نوبت هم بری ولی اول همه کسانی که وقت دارند رو میپذیرند. پس عملا مهردخت نمیتونست هم کنسولگری و هم پرفتورا رو در یک روز انجام بده . 

خدایا چه کنیم!!! ناچاراً وقت اداره کف روز هفتم اکتبر رو از دست میداد. از حرص اینکه اینهمه تلاش کردیم مدارک به موقع برسه و حالا با چنین چیزی مواجه شده بودیم ، مهردخت اون طرف اشک میریخت ، من این طرف . 

وسط این حال بد ، دوستای مهردخت دست به کار شدن و کسی رو پیدا کردن که امروز جمعه ۹ اکتبر وقت اداره کف داشت ولی مدارکش نرسیده بود و نمیخواست از وقتش استفاده کنه . سریع شماره پیگیری رو برای مهردخت ارسال کرد و قرار شد مهردخت روزچهارشنبه هفتم بره کنسولگری و پنجشنبه هشتم رو بره پرفتورا و جمعه نهم رو با وقت فاطمه بره کف . 

گفتم : مهردخت جان صبح خیلی زود برو کنسولگری و تا در باز شد نفر اول برو تو که هر آزار و اذیتی خواستن دربیارن ، تو زمان رو از دست ندی . 

گفت : باشه مامان . صبح زود از خونه اومد بیرون و جزو نفرات اول رفت داخل ، اونجا هم ابتدا به ساکن اذیت شد ولی نهایتا کارش انجام شد.

باوجودی که میدونست احتمال ۹۰ درصد کارش اون روز تو پرفتورا انجام نمیشه ولی از خوشحالیش رفت شاید باز خوش شانسی بیاره . 

تو مترو هم با یه دختر خانم دیگه اشنا شد که اونم مدارکش رو میخواست ببره پرفتورا . 

رسیدن و بهشون گفته بودن اینجا راس ساعت ۱۱ تعطیل میکنه و چون وقت ندارید فردا حتما ساعت ۹ اینجا باشید . 

تقریبا ساعت ۹ شب بود داشتیم با هم گپ میزدیم و دوباره خاطرات عجیب صبح رو مرور میکردیم که یهو برای مهردخت یه پیامک واریز اومد . گفت: عه مامان ۶۰۰ یورو ریختن به حسابم . این از کجا اومده؟ واااا ... از دیسکو لاتزیو واریز شده . ببینم بابت چی بوده؟ اینا قسط دوم بورسیه سال اول رو باید بدن که ۴ هزار یوروست این ۶۰۰ تا چیه !!! مامان من قطع میکنم برم ببینم چی بوده دوباره زنگ میزنم . 

منم مشغول کارای خودم شدم . تقریبا ۲۰ دقیقه بعد زنگ زد گفت: مامان یه چیز وحشتناک اتفاق افتاده . 

گفتم : چی شده مهردخت، بخدا من دیگه طاقت داستان جدید رو ندارم . از اون طرف آذین همخونه مهردخت هم میگفت: خاله بمیرم براتون نگران نباشید درست میشه . گفتم : مهردخت دیوونه شدم بگو چی شده ؟

گفت: مامان اداره بورسیه نوشته شما مستحق دریافت قسط دوم بورسیه سال اول نیستید و این ۶۰۰ یورو بابت الباقی بورسیه سال اوله و تماااام .

من سریع به آقا مسعود( یه آقایی هست که ادمین همه گروه های تلگرامی موبوط به ایتالیا و رُمه. از نیازمندی های رم گرفته تا خانه یابی و ... و بسیار وارد به مشکلات اداری و همه رو راهنمایی میکنه) پیام دادم و گفتم موضوع رو گفت: بیا بریم پرونده اپلای و بورسیه سال اولت رو بررسی کنیم . 

اینجا یه باکس داره که سوال کرده : بجز شما چند نفر از اعضای خانواده تون در ایتالیا زندگی نمیکنند؟ خب . از نظر اداره بورسیه چون اعلام شده من تک والد هستم ، پس بجز من،چند نفر در ایتالیا زندگی نمیکنند؟ گفتم : یک نفر . گفت: آفرین ، ولی خشایار بیشعور اشتباهی زده صفر و بورسیه میگه پس سرپرستت با تو اینجا بوده و تو خانواده داشتی و نیاز به کمک هزینه تحصیلی نداری و قسط دوم بورسیه من پریده . 

قلبم تیر کشید . گفتم : مهردخت مگه الکیه . پاسپورت های ما نشون میده که خروج نداشتیم اصلا از ایران . گفت: مامان، بورسیه از هر بهانه ای استفاده میکنه که این پول رو نده و این بهانه دستشون افتاده مگه دیگه میشه به اینا حرف حالی کرد؟ 

خلاصه الان مسعود میگه : به آرمین خبر بده بگو اینطوری شده و مسئولش شما اید که مشاور تیمتون اشتباه کرده . من الان دانشگاه ازم شهریه سال دوم که ۱۶۰۰ یوروعه میخواد واریز کنم ، همه امید من به این ۴۰۰۰ یوروی بورسیه م بوده . 

همون موقع مهردخت سریع هم به ادمین تلگرام آرمین پیام داد و هم  یکی از دوستان مهردخت گفته بود من شماره مستقیم آرمین رو دارم و پیام رو به شماره شخصی ارمین  هم فرستاد و موضوع رو توضیح داد . 

تقریبا نیم ساعت بعد ، هم ادمین گفت: موضوع رو برسی میکنیم و خبر میدیدم ، هم آرمین گفت: من فردا با خشایار چک میکنم خبر میدم . 

اونشب  تا ساعت ۵ صبح دوتایی حرف زدیم و گریه کردیم ، سعی میکردم مهردخت رو آروم کنم ولی هرچی میگفت، حق داشت . از اونهمه بلایی که سرش اومده . شهریه سنگین دانشگاه که بهش تحمیل شد، کیف و پاسپورتی که دزدیدن، پدری که حمایتگر نیست، همه تابستون که بدون هیچ تفریحی کار کرده و دلش خوش بود که کسی رو پیدا کرده برای من گاهی بتونه پول بفرسته . از اینکه برنامه ریزی کرده بود گوشیش رو عوض کنه و برای طراحی های قشنگش که برای رشته ش مهمه  i pad  بخره . میگفت : مامان چقدر گفتم : آخیش سال اول که سخت بود گذشت . من از همه همکلاسی های خارجیم عقب بودم ، دوسه تا همکلاسی ایرانی داشتم که خیلی زندگی مرفهی دارند ، الان دیگه کلاسام شروع شده باید کارم رو کمتر کنم ، بیشتر درس بخونم و وقتم رو بذارم برای نتایج ممتازی دوباره و یه پایان نامه عالی .

 همه برنامه ریزی هام بهم خورد مامان ، بعد از یکسال دوباره برگشتم به همون نقطه اول. 

هرچی دلداریش دادم و گفتم : مامان غصه چی میخوری ؟ مگه تنهات میذارم ؟ گفت: مامان ، اینو نگو . فکر میکنی من خوشحال میشم تو کمکم کنی؟ من همه ش دنبال یه راه میگردم که زحمتای تو رو جبران کنم ، اونوقت بازم بیام از تو کمک بگیرم!!!

با هر ترفندی بود آرومش کردم و خوابید . گفتم : فردا باید بری پرفتورا ، تمرکزت رو بهم نزن مهردخت ، آدم تو این شرایط اشتباهاتش زیاد میشه و الان واقعا وقت اشتباه نیست . 

صبح ساعت ۷ بیدار شدو ۷ و نیم اومد بیرون . تو خیابون های رُم سیل راه افتاده بود . مهردخت میگفت: آسمون چه همکاری با احوال من راه انداخته !

رفت ایستگاه مترو . اونجا یکی حالش بد شده بود و قطارها کار نمیکردن. دلشوره گرفته بود و میگفت: اگه دیر برسم چی؟  به صاحبکارش پیغام داد که من دارم میرم پرفتورا ، ساعت ۹ باز میکنن و امیدوارم کارم سریع تموم شه و به موقع برسم فروشگاه . 

بهش گفتم ببین اوبر چقدر میگیره ؟ گفت: ۱۱۷ یورو !!!!!! ضمن اینکه با مترو خیلی سریع میرسم چون روی زمین بارندگی و ترافیکه . 

بعد از نیم ساعت بالاخره قطارها حرکت کردن و مهردخت خودش رو رسوند به اون اداره کذایی. شماره ۱۸ نصیبش شد و رفتن داخل ، تا نیم ساعت اول فقط یک باجه باز بود و اون هم کسانی که وقت قبلی داشتن رو پذیرفتن .دوباره مهردخت به صاحبکارش پیام داد و عکس از صف و اون یه دونه باجه باز فرستاد و گفت تا ۱۱:۳۰ میرسونم خودم رو (یعنی با یکساعت و نیم تاخیر).

 بعد دوتا باجه دیگه هم باز شدن و کار سرعت گرفت .  نهایتا پرونده مهردخت در پرفتورا هم کارش انجام شد و مهردخت ساعت ۱۱ رسید محل کارش . 

به آرمین پیام داد که پرونده رو بررسی کردید؟ اونم جواب داد که: بله مهردخت جان ، این صفر و یک که اشتباه شده چیز مهمی نیست و بنظر نمیاد که پریدن نصف بورسیه مربوط به این موضوع باشه، ما کارمون اینه و تجربه داریم و اشتباه نمیکنیم .

 مهردخت هم گفته : مشاور من خشایار سال طلاق پدرو مادر من رو زده ۲۰۱۱ درصورتی که ۲۰۰۳ بوده و حالا فعلا به این موضوع گیر ندادن ولی شما هم فکر نکنید پرونده بدون نقص بوده . اصلا شما به من بگید اگر از اشتباه وارد نکردن صفر و یک نبوده ، پس دلیلش چی بوده؟

 آرمین گفته : شما فرم مربوط به خوابگاه رو پر نکردید یعنی نگفتید که خوابگاه نمیخواید . مهردخت هم جواب داده: آقا ارمین وقتی کسی خوابگاه میخواد تیک میزنه که میخواد و پول خوابگاه رو ازش کم میکنند ولی زمانی که به سوال خوابگاه نیاز دارید یا ندارید ؟ پاسخی نمیدیم اونا به منزله نخواستن تلقی میکنند . اصلا فرض میکنیم که اونا منتظر جواب من بودن و ندادم ، این بنظر خودتون منطقیه که بیان ۴۰۰۰ یورو از من کم کنند به این دلیل؟؟ اصلا مگه کل هزینه خوابگاه چقدره؟؟ 

اینا رو دیشب آخر وقت گفته بود مهردخت و برای آرمین یه متن کامل نوشت و خوابید .(که متن رو آخر پست میذارم).

راستی  مهردخت اینا معمولا هفتم یا هشتم حقوق میگیرن و شب که فروشگاه تعطیل شده حقوق ها رو پرداخت کردن و مهردخت دیده حقوقش بیشتر از قبل شده ، سوال کرده جریان چیه؟ و صاحبکارش گفته حقوقت رو ساعتی یک یورو  زیاد کردم . مهردخت هم تشکر کرده و صاحبکارش گفته: ولی انگار اصلا خوشحال نشدی . همکاراش گفتن: چرا اتفاقا با شرایطی که پیش اومده خوشحال شده. اونم پرسیده چه شرایطی ؟ و بچه ها تعریف کردن و اونم گفته تو لاتزیو یه سری وکیل و مشاور هستند که به این امور رسیدگی میکنند برو با اونا صحبت کن. مهردخت هم گفته : من خوب ایتالیایی حرف نمیزنم باید کسی همراهم باشه . اونم گفته: فلانی رو با خودت ببر . مهردخت هم گفته: فلانی خیلی دختر محجوب و آرومیه من یکی رو نیاز دارم که محکم باهاشون حرف بزنه و نه صاحبکارش نه همسرش هیچکدوم پیشنهاد ندادن که ما میایم باهات . البته مهردخت میگفت از همه درست تر اینه که خود آرمین باهام بیاد و درستش کنه ولی جالب بود برام که اصلا عین خیالشون نبود بگن ما همراهی میکنیم . تو دلم گفتم : مگه مامان منه که زود بپره بگه من میام .

********

مهردخت سرانجام امروز یعنی جمعه صبح بیدار شد و مدارک کذایی رو برداشت و رفت اداره کف ، سر وقت پرونده ش رو گرفتن ، بدون هیچ ایراد و مشکلی و حتی عدد ایزه ش نسبت به پارسال کمتر هم شد (هم بلحاظ تکمیل بودن مدارکی که فرستادم و هم بخاطر تعداد واحدهای زیادی که پاس کرده). 

از اداره کف اومد بیرون و تو مسیر آروم قدم میزد و حرف میزدیم . گفت: مامان دستت درد نکنه خیلی زحمت کشیدی برای مدارک امسال. خودمم باور نمیکردم انقدر همه چی شفاف و کامل بود . اینا که خدای ایراد گرفتن هستن با لبخند عدد ایزه م رو اعلام کردن. گفتم : دست تو هم درد نکنه مادر با اون نمره های درخشانت. 

گفت: میتونست الان چه روز خوبی باشه و چقدر بگیم :آخییییش تموم شد . و ۴۰۰۰ بورو هم تو جیبم باشه . 

گفتم : آررره عزیزکم ، حق داری میدونم ، چی میگی . گفت: بنظرت ترسناک نیست خیلی بیتفاوتم؟ دیگه گریه مم نمیگیره ، راستش حتی از نگرانی هم خسته شدم و نگران هم نیستم . حتی داشتم میومدم بیرون دیدم آرمین ویس داده ولی بازش نکردم . گفتم : عه ، باز کن ببینیم چی گفته؟ گفت: الان نه . وقتی باز کنم باید جواب بدم الان اصلا توانشو ندارم . ضمنا میخوام با آذین گوش بدم که برای جواب کمکم کنه ، مغزم نمیکشه واقعا. 

گفتم : باشه مامان . 

بعدا بهم گفت ارمین گفته: مهردخت جان ظاهرا توضیحات من شما رو قانع نکرده ، تیکت زدی بهشون ، بذار جوابش بیاد ببینیم چی میگن. 

منم گفتم : باشه . 

همین دیگه مامان ، چه پاییز زودهنگامیه ، نمیدونم پارسال غمگین تر بود یا امسال . انگار پارسال بیشتر ترسیده بودم ، امسال بیشتر دلتنگ توام . کاش پیش هم بودیم

 ********

به مهردخت نمیگم ولی حقیقتا دلم خیلی شکسته . نمیدونم چرا اون  آرامشه برای من و مهردخت انگار کیمیا شده ! مقدار بسیار زیادی خسسسته م و داره بهم برمیخوره که چرا انقدر پشت سر هم داره مسائلی پیش میاد که خودمون در به وجود آمدنش نقشی نداریم . 

*******

راستش خیلی فکر کردم که بیام بعنوان قسمت آخر بورسیه سال دوم،  مسائلی که صرفا برای سرنوشت مدارک ارسال شده پیش اومد و امروز یعنی جمعه ۱۷ مهر ماه  بالاخره با موفقیت به سرانجام رسید رو بنویسم، یا داستان ۴۰۰۰ یورو قسط دوم بورسیه سال اول که مهردخت نگرفت رو  هم بنویسم ؟ و تصمیم گرفتم بنویسمش. میدونم ناراحت کننده ست و خودمم دیگه حالم از بازگو کردن مشکلات داره بهم میخوره ولی مثل همیشه هدفم از نوشتن همه چیز، آگاهی و اطلاع رسانیه، حتی اگر باعث بشه یک نفر استفاده کنه و تصمیماتش رو با دید بازتری بگیره کافیه . 

میدونید که خیلی دوستتون دارم 

پینوشت: این متنیه که مهردخت برای آرمین فرستاده بود و امروز آرمین در جوابش گفته انگار با توضیحاتم قانع نشدید و .... 

آقای آرمین، حقیقتا من تعجب می‌کنم از اینکه شما اصلا درنظر نمی‌گیرید که من در طول این‌ یک‌سال زندگی در رم، با دوست‌های زیادی آشنا شدم و آدم‌های مختلفی و با تجربه‌های متفاوت، زیاد شناختم و می‌شناسم، دقیقا همین مشکل برای خیلی‌های دیگه هم به وجود اومده بوده در سال‌های گذشته و دقیقا خود لاتزیو دیسکو که بچه‌ها رفتن، گفته که تو فرم بورسیه خودتون زدید که خارج از ایتالیا کسی رو ندارید.

ضمنا من بندو رو کامل خوندم چنیدن بار و بر طبق بندو که براتون می‌فرستم، این دقیقا بخاطر اشتباه وارد کردن اطلاعات موقع ثبت نام از طرف تیم شما، اتفاق افتاده. 

خیلی از دوستان من چه همین امسال، چه سال‌های پیش مثل خود من نمی‌خواستن خوابگاه رو و طبعا فرمی رو هم براش پر نکردن و مشکلی برای بورسیه شون بوجود نیومده، چون اصلا ربطی نداره نصف شدن بورسیه به خواستن یا نخواستن خوابگاه. شما اگه اعلام کنید که خوابگاه رو می‌خواین، مبلغ مورد نظر کسر می‌شه ازش و همچنان بقیه پول بورسیه براتون واریز می‌شه. نه این‌که fouri sede محسوب نشید و بورستون نصف بشه و قسط دوم بهتون تعلق نگیره. 

لطفا این اشتباه تیم خودتون رو گردن من نندازید.

شما خاطرتون هست من با چه شرایطی مهاجرت کردم؟ دانشگاه در بدو ورود ما رو اسکم کرد و با وجود داشتن بورسیه، من موظف شدم سالی ۲۰۰۰ یورو بپردازم به دانشگاه. الانم ددلاین پرداخت سال دوم داره نزدیک می‌شه. خاطرتون هست که من با مامانم زندگی می‌کردم و علت اینکه مادر من نسبت به شما حسن نظر داشت همیشه و با تیم شما انتخاب کردیم که اپلای کنیم، هایلایت معرفی خودتون بود که بنظر می‌اومد درد و مشکلات رو درک می‌کنید.  

من مطمئنم که این مشکل صفر تا صد از طرف تیم شما ایجاد شده و ازتون می‌خوام که کمکم کنید این مشکل حل بشه. نمی‌دونم وکیل دارید یا نه، خودتون که به زبان ایتالیایی مسلط هستید، لطفا با امکاناتی که در اختیار دارید، این مشکل رو حل کنید.